Dubne

Dubne leży w Górach Leluchowskich, w Beskidzie Sądeckim, tuż przy granicy ze Słowacją. Nad wsią wznosi się góra Dubne (904 m n.p.m.), w której schodzą się trzy grzbiety. Z jej stoków spływają trzy potoki: Młynne, Zimne i Dubne. Wszystkie zasilają Smereczek, który płynie przez wieś.

Już w XIV wieku pasterze wypasali tu stada. Stała tu wtedy osada Staszkowa Wola. Wieś Dubne założył w 1603 roku biskup krakowski Bernard Maciejowski, a w 1673 roku biskup Andrzej Trzebicki utworzył tu parafię.

Nazwa pochodzi od słowa „dub”, czyli dąb. Mieszkali tu Łemkowie: jeszcze w 1921 roku wszyscy mieszkańcy podawali narodowość rusińską.

W środku wsi stoi drewniana cerkiew św. Michała Archanioła z 1863 roku. Dziś to kościół rzymskokatolicki. To cerkiew łemkowska typu zachodniego. Nawę i prezbiterium wzniesiono z bali w technice wieńcowej, bez jednego gwoździa. Szczeliny między balami cieśle wypełnili słomą i gazetami z tamtych lat.

W 1895 roku Antoni Bogdański wykonał ikonostas. Są na nim Matka Boska z Dzieciątkiem, św. Mikołaj i Chrystus Nauczający. Strop zdobi fresk Świętej Trójcy. Na poddaszu mieszkają podkowce małe — nietoperze, które rzadko można dziś spotkać.

W 1947 roku, w ramach akcji „Wisła”, władze wysiedliły mieszkańców Dubnego na północ i zachód Polski. Większość gospodarstw spłonęła, a z dawnej kultury wsi zostało niewiele.

Po odwilży 1956 roku mieszkańcy mogli wrócić, ale wróciła tylko część rodzin. Dawna społeczność wsi już się nie odrodziła. Do lat 80. Dubne leżało w strefie przygranicznej, do której nie można było wjechać bez zezwolenia.

Tam, gdzie przed wiekami pasterze wypasali stada, dziś pracują pszczoły. W 2004 roku założyliśmy w Dubnem Pasieczne Pole. Zaczynaliśmy od jednej pasieki z 10 ulami.

Dziś mamy 100 uli w 8 pasiekach oraz ekologiczne uprawy nagietka i rumianku. Miód i zioła wciąż powstają tam, gdzie zaczyna się ta historia — u stóp góry Dubne.